Overdenking van de predikant


VERWONDERING

De wereld is boordevol wonderen. Maar alleen voor wie ze ziet. Godfried Bomans verhaalt van een bramenplukker: hij ziet grasvelden vol diamanten, talloze spiegels, zuilengangen van groen smaragd zonder eind en hij hoort hemelse muziek van alle kanten. Anderen die hij ervan vertelt worden hebberig door zijn verhaal en gaan met hem mee. Maar ze zien tot hun teleurstelling enkel: dauwdruppels op het gras, vijvers, hoge bomenrijen en ze horen vogelgezang.

Voor de betrokken beschouwer is de wereld boordevol wondertekens. Maar het vraagt wel een bepaalde levenshouding, waarin je je niet direct stort op het hoe of waarom. Achter iedere vraag duikt ook weer een nieuwe vraag op. Zo besef je: er blijven altijd wondergeheimen. We kunnen zeker in een vakantietijd, wanneer we andere streken bezoeken, ons verbazen en verwonderen. Maar ook dichtbij huis kunnen mens en natuur ons raken. In contacten tussen mensen kunnen uitzonderlijke dingen gebeuren. Als we de sterrenhemel zien en we denken na over de eindeloze ruimte: het kan je duizelen. Maar ook de kleinste insecten of de minuscule bloempjes kunnen extase oproepen. Om nog maar te zwijgen van het ritme van de aanrollende golven van oceanen en zeeën. En de majestueuze, overweldigende  bergwereld die ons blijft trekken.

De filosoof Cornelis Verhoeven zegt over het ‘wonder’: ‘Het springt weg uit elk kader. Wij willen niet dat het wordt teruggeroepen in de rangen van de middelmaat, waarin het zou verdwijnen’. In verbazing en verwondering verliezen we wellicht onze greep op de wereld. Deze verwondering verbindt ons ook met mensen uit bijbelse tijden die iets vergelijkbaars ervaren en ervan verhalen. We kunnen komen tot fascinatie, huiver of ontzag door iets wat ons op bijzondere wijze in het hart treft. We verhalen ervan. Wellicht dat ook dit zomerseizoen ons aanspoort: ‘Wij zullen leren leven van de verwondering’. 

Derk Jan Deunk