Overdenking van de predikant


‘LAAT HEN ALLEN ÉÉN ZIJN…..’

Johannes 17: 21a

‘Ik houd niet van vlaflip’, zei eens iemand tegen mij na een oecumenische viering. Ik weet niet of die combinatie van vla en yoghurt nog bekend is en wordt genuttigd. Hij bedoelde, denk ik: verschillende kerkgemeenschappen bij elkaar is niet mijn smaak. En over smaak valt niet te twisten. Het is ook niet simpel om uiteenlopende kerkelijke culturen echt te verstaan. En eenvoudigweg samenvoegen is geen succesvol recept.
Ik vind zelf de oecumenische gemeenschap van Taizé een inspirerende plek. Waar jaarlijks tienduizenden jongeren uit tientallen landen bijzondere ontmoetingen hebben. Frère Roger, de stichter van de gemeenschap, pleitte niet voor overgangen naar een andere kerk: ‘Blijf zo mogelijk in de kerk waarin je het geloof hebt ontvangen, zoek wel de eenheid’.
Herstel van echte kerkelijke eenheid in Christus vraagt nog een lange weg. Er kan wel samenwerking zijn op veel praktische punten waar kerkgemeenschappen naast elkaar bestaan: in diaconaat, toerusting, faciliteiten, informatie over en weer.
Maar meer dan voorkeuren vanuit een persoonlijke smaak zou het gebed van Christus zelf leidend moeten zijn. Gescheidenheid gaat tegen Christus’ eigen woorden in: ‘Laat hen allen één zijn’. Daarom is gebed voor groeiende eenheid nodig, zoals in de gebedsweek voor de eenheid.  In Christus’ gebed voor de eenheid voegt Hij eraan toe: ‘opdat de wereld gelooft….’. De kerk of de eenheid van de kerk is geen doel, maar een middel. Onze opdracht ligt in de samenleving: om daar de kracht van het geloof te laten zien. Om zo dienstbaar te zijn aan heelwording van menselijk leven. Meer gezamenlijk optrekken kan een stimulans zijn: hoe kan het geloof in God en Christus ons leven en samenleven verdiepen? Overal waar mensen elkaar ontmoeten kan een geestelijke basis het leven verrijken. Als de kerk daarbij innerlijk meer één is in Christus’ kracht, zal zijn inspiratie sterker doorwerken.

Derk Jan Deunk