De afgelopen jaarwisseling was ik twee keer in de kerk. Bijna net als vroeger. Alleen nu geen gewone diensten, maar twee bijzondere. Op oudejaarsdag in Overasselt, in de H. Antonius Abt Kerk, voor een herdenking van de watersnoodramp in 1925. Op nieuwjaarsmorgen in de protestantse kerk Groesbeek voor een vredesviering. Beide diensten met een duidelijk doel, waar veel mensen zich voor inzetten. Vijf Maas en Waal gemeentes, historische kringen en het waterschap, hebben de koppen bij elkaar gestoken om die watersnoodramp, die geen nationale ramp mocht heten, omdat er geen slachtoffers waren gevallen, te gedenken. In de dienst kwamen de verhalen van toen tot leven en duidelijk werd dat de schade enorm was. In 2026 zijn er veel herdenkingsactiviteiten. Wat in 1925 niet lukte is nu wel gelukt. Er is samenwerking tot stand gekomen en die ‘bloeide’ in die viering.
De organisatie van de vredesviering op nieuwjaarsmorgen lag in handen van de Groesbeekse kerken, werkgroep vredesinitiatieven en de Bahá’í-gemeenschap Groesbeek, een samenwerking die al 25 jaar bestaat. Met muziek, gedichten en verhalen werd actieve hoop gewekt. De hoop op vrede kwam tot leven in het verhaal van de wethouder over mooie initiatieven in de dorpen. En ja, hoop is als een zaadje, je moet geduld hebben tot er iets tot bloei komt. Terwijl iedereen een zakje met bloemenzaadjes kreeg, kwam de uitnodiging om te mediteren over wat in jou wacht om tot bloei te komen. Welke dromen zaai je voor de toekomst? Een vraag die past op de drempel van een nieuw jaar. Een vraag die past in mijn nieuwe situatie met twee gemeentes. Een vraag, ook voor u.